Akılla bilirsin, kalple bulursun, ruhla olursun

Aslolan bilmek değil, olmak’tır.

Aydınlanma aklı ve düşüncesi üzerine kurulan üniversite için, mesele bilmektir. Aydınlanma’nın tohumlarını eken bilimsel devrimin kurucu babalarından Francis Bacon’ın ünlü “bilgi güçtür” aforizması, modernlerin, bilme çabasını, gücü ele geçirme kaygısına dönüştürmelerine yol açtı.

Aydınlanma’nın Karartma’ya Dönüşmesi...

Çağdaş / modern üniversite, işte bu temel üzerine bina edildi. Buna da hurafelerden kurtulma, aydınlanma çabası, denildi. Oysa yapılan şey, çağdaş / seküler hurafeler icat etmekten ibaretti: Akıl kutsandı, bilim putlaştırıldı, ilerleme putu bütün dünyayı esir aldı. Aydınlanma denen şey, gerçekte, karartmayla sonuçlandı. İnsanın zihni, çağdaş hurafeler çöplüğüne dönüştürüldü.

Öyle ki, modern / aydınlanmacı üniversite, bütün bilimleri, fizik bilimlerin ilkeleri üzerinden inşa etti. Sosyal bilimler, insan bilimleri, teoloji, fizik bilimlerin sözümona nesnel (salt fizik / kabuk gerçekliğe dayalı) ilkeleri üzerinden şekillendi.

Tabii bu durum, 19. yüzyılın sonu, 20. yüzyılın başında farkedildi: Çağdaş üniversitenin köklü bir zihnî kriz yaşadığı, bu krizin nasıl aşılabileceği sorunu Husserl, Nietzsche, Heidegger, Weber gibi düşünürlerce kıyasıya tartışıldı.

Bu tartışmaların meyvelerini verebilmesi ancak ‘68 devrimi’yle birlikte mümkün olabildi. ‘68 devrimi, Türkiye’de sığ Marksist çevrelerin zannettikleri gibi salt siyasî (dolayısıyla modern) bir devrim değil, zihnî bir devrimdi, bir zihniyet dönüşümünün habercisiydi: Modern dünyanın çöküşü, postmodern dünyanın başlangıcı. ‘68 zihniyet devrimiyle oluşan postyapısalcı üniversitenin imkânları ve zaafları ayrı bir yazının konusu.

“Akıl, Tutkuların Kölesidir”

David Hume, tastamam Gazâlî’nin izinden giderek, “akıl, tutkuların kölesidir” der.

Bizim seküler veya İslâmî entelijansiyamız, öylesine ürpertici bir zihnî felçleşme yaşıyor ki, aklı, üstelik de sığ seküler / kartezyen aklı, her şeyi bilmenin, anlamanın yegâne aracı katına yükseltmekte tereddüt bile etmiyor. Oysa bu akla da zulümdür, insana da!

Bu Memleket Kimin?

24 Haziran 2018 tarihinde "Seçimlerin Seçimine" gidiyoruz. Tarihimizin en zorlu en kırılgan dönemlerinden birindeyiz. Ya seçeceğiz, ya seçileceğiz. Ortalarda bir yerlerde - Araf'ta" kalma ihtimalimiz de yüksek. Allah c.c yardımcımız olsun.

Seçim öyle büyük tercihlere, öyle keskin yol ayrımlarına, öyle etkili güç kırılmalarına yol açacak ki; Kazanmak adına kayıp edecekler varları yokları bir yana, hiç bir ilkeye, hiç bir kurala, hiç bir geçmiş içtihatta uymayan pespayelik sınırlarını çoktan aşmış bir  saldırganlıkla bu yarışa asılmaktalar.

Bu yolda olanların ardına takılmış, onları umut bellemiş umutsuzlarsa, akılları, vicdanları isyan ettiren tüm gerçekliklere aykırı her türlü yalana körü körüne inanırlarken, gözlerinin önünde cereyan eden, ete kemiğe bürünen, dile, göze gelen kendi doğrularına inanmamaktadırlar.

Böyle bir kitleye acımak ve şerrinden korunmayı dilemek dışında yapabilecek hiç bir şey yok. Mucizelerin bile bunları gerçek dünyaya döndürme, hakikat ile akıl ve vicdanlarını buluşturmalarını beklemek, imkansız ötesi bir şey.

Allah'tan memleketin ekseri çoğunluğu bu etki dışında kendini koruyabilmiş ve akıl ile feraset ile böyle zamanlarda en doğru kararları verebilmektedirler. Ne yazık ki bu taraftakileri bile etkileyebilecek, o kahredici yanılgılara düşürebilecek yanılanlar, yanıltanlar, ihanete düşenler, ihanete düşürenler  yüzsüzlük maskeleri ile etkin bir biçimde çalışmaktadırlar. Takdiri ilahi diyebileceğimiz bir biçimde bu maskeler hedefine varamadan dökülmekte, kendi rezilliklerini tatmak için pervasızca bu hedefte yürümektedirler.

80 Milyon civarı olarak dillenen bu memleketin aslı unsurları bir 10 katı kadar bizlerden medet umanlardan bir 100 katıda gelecek yüzyıllardaki nesillerden sorumlu olarak sandık başına gidecek. Kararlarımız sadece bir oy olarak bizleri değil, milyonları ve yüzlerce yılları etkileyecektir.

Böyle önemli, böyle kıymetli bir seçimde tek bir zarfı sandığa atmadan düşüneceğimiz ve kararını vereceğimiz tek ve en can alıcı soru "Bu memleket kimin?" olmalıdır. Olmalıdır ki bu soruya vereceğimiz cevap ile yolumuza devam edebilelim.

Bizim cevabımız bu memleket bu milletindir. Bu memleket 80 milyonun can evidir. Bu memleket bu millete bel bağlayan 100'lerce milyon kardeşin, akrabanın, ümmetin baba evi, ana ocağıdır.

Karar verirken tek dikkate alacağımız millet adına hareket eden, bu memleketin sahipleri adına karar verenlerin kim olduğudur. Bu konuda hiç bir şüpheye, hiç bir ayartıcı imaya yer vermeden, kalbi, vicdani ve aklı mutmain biçimde emin olduğumuz tercihimiz sayın Erdoğan'dır, sayın Bahçeli'dir.

Her ikisi de yaşanmış, tecrübe edilmiş onlarca gerçek, hakiki sınavda kararları, cesaretleri ve dirayetleri ile devletin yanında, milletin yolunda olmuşlardır.

Böyle önemli,tarihi ve hayati bir tercihte karar verirken kalbimizin, aklımızın ve vicdanımızın sesini dinlediğimizde en pak, en net,içtenlikle ve tereddütsüzce kararımızın, tercihimizin ve ümidimizin Erdoğan liderliğinde Cumhur İttifakı olduğunu söylemek boynumuzun borcudur.

24 Haziran 2018 seçimlerinin hayırlı olmasını, milletimizin her zaman yaptığı gibi en isabetli kararı verebilmesini ve sonrası için aydınlık, huzur, bereket, birlik, dirlik ve sağlık getirmesini temenni ederiz. Allah c.c yardımcımız olsun.

ENAYİ

Rahmetli Kemal Sunal'ın bu ülkeye en büyük kötülüğü, saflığı, dürüstlüğü, iyi niyeti, iyiliği, iyi düşünmeyi değer bakımından ayakaltı seviyelere düşürmesi oldu. Bu kategorideki davranışlar, insanlar gülünç, salak, değersiz, hep kayıp eden tipler olarak dramatize edildi. "Şaban" tiplemesi olarak isimlendireceğimiz bu karakterlerin özelliklerine sahip kişiler hor görülen, dalga geçilen, enayi olarak nitelendirilenler oldular.

Halbuki "Şaban" saygı duyulan, hayranlık beslenilen, örnek gösterilen davranışlara, kişilik özelliklerine sahip bir yapıda sunulmalıydı. Dikkat edildiyse bu tarz Hollywood filmlerinde benzer karakterler film sonlarında onure edilerek özendirilen bir kimliğe büründürürler. İster deli, ,ster yarım akıllı, ister safın önde gideni olsun, her ne kadar komik bir karakter olsa da filmin sonunda tüm karakterler önünde eğilir ve en itibarlı kişisi olarak The End yazısının önünde yer alırlar.

Bizdeki filmlerde ise "Şabanlık" bir alt seviyedir. Öyle ki halis düşüncelere sahip olmak, bir hinlik peşinde koşmamak, karşındakilere güvenmek düşüklük, zeka kıtlığı ve dalga geçilecek bir davranış gibi sunulur. 

Toplumsal olarak "iyilik" üzerine kurulu genlerimiz ne yazık ki yıllarca süren sistematik saldırılar altında deforme edilmiş ve bozulmaya yüz tutmuştur. Her seferinde çeşitli bahaneler ile bir limana sürülen bozuk düşünceler kimi zaman inançlara, kimi zaman plansız şehirleşmeye, kimi zaman ekonomik yetersizliklere sığınak edilerek korunmuş, yıkımını sinsice sürdürmüştür.

Ne yazık ki dürüstlük, güzel ahlak, güven, namus, sözünün eri olma, vb tüm güzel özellikler bir eksiklik, bir tedbirsizlik, bir gereksizlik, bir enayilik olarak değerlendirilmektedir.

"Suçlunun hiç mi günahı yok!" şeklinde sloganlaştıracağımız bir noktadayız. Uyanık olmayan, fesatlık düşünmeyen, hinlik akıl etmeyen, tedbirli olmayan, güvensizlik hissetmeyen vd başına gelenlere razı kılınmakta ve hatta reva görülmektedir.

Her şeyden önce toplumsal düzeyde ele almamız gereken en acil, en hayati konu bu konu olmalıdır. Dürüstlük, güzel ahlak, vicdan sahibi olma, güvenilirlik, vd halis özellikler özenle öne çıkarılmalı, örnek olmalı ve takdire layık görülmelidir.

Bu güzelliklerle düzenlenmiş bu bağlarda her türlü güzel, verimli ve faydalı ürün bereketli ve helalinden rızkımıza düşer.

Hayırlısı ile bu şekilde dile gelen bu sıkıntımızın deva bulması dileğiyle okuyanların ilgisine sunduk nihayetinde, çok şükür yaradana.

Yol Arkadaşıysan, Gönül Arkadaşıysan, Pazara Kadar Değil Mezara Kadar Gidilir

Saygınlık ve Doktorların İntiharı

Bu günlerde öne çıkan gündem maddelerinden biri "Doktor İntiharları". Konu her zaman ki gibi dikkat çekici ve demagojiye açık olması nedeni ile her yönü ile sömürülerek, gerçeğe uzak kuru gürültüler ile tüketiliyor. Kamuoyunun ilgisi azalıp gündeki önceliğini yitirdiğinde ön sıralarda hararetli hararetli konuyu sömürenler başka konulara yönlenerek, burayı virane bırakacaklardır.

Bugün hekimlerde yarın başka bir grupta çeşitli biçimleri ile çıkabilecek muhtemel sonuçlar ne yazık ki gerçeğe uzak popüler söylemlere boğularak çaresiz kalacaklardır.

Hekimlik meşakkatli ve duygusal yönü ağır bir meslektir. Hekimlik sadece teknolojiyi, ilaçları ve tıbbi müdahaleleri ile yapılabilen salt bir uygulama mesleği değil. Hekimlik insanlık adına geçmişten günümüze kadar gelmiş her türlü birikimi kendisinde barındıran komplike bir alandır. İçinde modern teknolojiler olduğu kadar, geleneksel yöntemleri de barındırır; Maddi müdahaleleri/sonuçları olduğu kadar, manevi müdahaleleri/sonuçları da vardır; İyileştirdiği kadar, kötüleştirdiği de vardır;Faydası kadar, zararı da vardır; Umut kadar umutsuzluğu da barındırır; Mantık kadar, mantıksızlığı da içerir; Tedbir kadar riskleri de içerir; Yaşam kadar ölümü de getirir.

Kısaca Tıp her yönü ile insanlık tarihinin getirdiği toplamları bünyesinde barındırır. Bu kadar kapsamlı bir mesleğin saygınlığı da zorluğu da doğal olarak ki yüksek oranlıdır. Zaten saygınlığının temeli de bu zorluğu göğüsleyebilme maharetlerinden, gönüllülüklerinden gelir. Başlangıçtan günümüze yakın dönemlere kadar bu meslek kimsenin kolayca kabul etmediği, maddi getirisiz ancak bi o kadar da külfetli bir uğraştı. Zamanla modern dünyanın kıskacına giren bu meslek yanıltıcı yöntemlerde gerçeğine aykırı parlatılıp, piyasalaştırılan bir metaya döndürüldüğünden anlamından ve değerinden de uzaklaştı.

Herkesin altından kalkamayacağı, belli bir maddi/manevi zeka, kapasite gerektiren; Fiziksel ve mental açıdan dayanıklı bir bünye ile fedakarlık/vicdan/soğukkanlılık/sağduyu ve etik değerleri bulunan, ahlaklı sağlam bir kişiliğe ihtiyaç duyan bu meslek; Ne yazık ki pek çok yönleri eksik/hatta tamamı ile yetersiz kişilerin eline bırakıldı.

Teknolojik imkânların varlığı ile icrası kolaylaştığı düşünülen ve yüksek gelirli/itibarlı bir meslek hayali ile bu mesleğe her yönü ile uygunsuz kişilerin tek düze sıralanmış sıradan eğitimler ile sahaya sürüldüğü Tıp dünyasında Hekimlikte hekimlerde değerini kayıp etmeye başladı.

Bu değerlendirmeyi modern dünya kapsamında yaptığımızı belirtirken, gelişmemiş veya az gelişmiş ülkelerinde bu yolda olduklarını üzülerek belirtmek isteriz.

Bir hekimin teknoloji kullanma kabiliyeti, literatüre hâkimiyeti, mesleki bilgisi onu iyi bir hekim yapmaya yetmez. İyi bir hekim öncelikle kendisine iyiliği dokunan, şifası olandır. Bunun içinse her yönden donanımlı, sağlam ahlaklı, vicdanlı, soğuk kanlı ve tek düsturu hasta olarak sınıflandırılan kişilere öncelikle zarar vermeme ön kabulü ile şifa vermek olan, fedakâr ve adanmış olmaktır.

Ne yazık ki, öncelikle yüksek maddi getirisi, sonrasında ise itibarlı görünmesi nedeni ile bu mesleğe yönlendirilenler çeşitli maddi/manevi sebeplerle yetersiz/uygunsuz kişiler diplomaları ile doktor ilan edilseler de, gerçekte buna hazır mental bir yapıya kavuşamadıklarından çok çeşitli olumsuzluklarla karşı karşıya kalmaktadırlar. Bu olumsuzluklar mesleğe saygınlık kaybı olarak; Kişilere sağlık kaybı olarak kendilerine ise altından kalkamayacakları bir yükün altında kalarak, her açıdan heba edilmiş bir yaşam olarak dönmektedir.

Nasıl ki herkesin belli bilgileri okuyup/öğrenip veya ezberleyip, sınavlarda cevaplaması ile astronot, ressam, aşçı gibi meslekleri yapmaya yetkin olamıyorsa, hekimlikte bunlardan daha komplike fiziki ve mental üst düzey özellikler gerektiren bir meslektir.

İntaharlara bu açıdan bakıldığında, çeşitli nedenlerle bu yola girenlerde en başta mental bir dayanıksızlık olduğu sonucuna ulaşabiliriz. Halbuki hekimliğin en başta gelen niteliklerinden biri çelik gibi sağlam sinirler ve her türlü kargaşa, her türlü ters giden durumlarda soğukkanlı kalarak doğru kararlar alabilmektir.

Diğer bir temel konuda, böyle meşakkatli ve yüksek yoğunlukta duygusal efor gerektiren meslekte gerek gerek hijyenik olma baskısı gerekse teknolojinin desteği ile hasta ve doktor arasındaki hakiki ve özel bağın kopmasıdır. Bu ilişkide zehir/panzehir etkileşimi olduğundan, doktor kendi mental şifasını sağlayacak imkandan mahrum kalmıştır. Hiç bir teknolojik cihazın sağladığı bilgiler, modern hijyenik ortamlar, lüks bir hayat veya bol sıfırlı kazançlar bu faydayı sağlayamamaktadır. Bu, saydığımız tüm yapaylıklardan kat ve kat etkili bir meslek panzehiridir. Bu mesleği asıl çekilir kılan, kişileri bu meşakkatli yola yolcu kılan bu panzehirin verdiği mental tattır. Diğer konulara ilaveten bununda eksikliği kişileri tükenmişlik alt sınırlarına getirip, yapay yaşantıların anlamsızlığında bu tarz üzücü kararlara itmektedir.

Hiç istenilmeyen bu üzüntü verici olaylara bu açıdan bakılmasında da fayda olacağını düşünerek bu yazıyı kaleme aldık. Umarız günün birinde bu konularda faydalı bir işe yarar. Kim bilir…